Üzerinize Af-iyet

Bugünlerde biraz Cahit Sıtkı Tarancı gibiyim üzerinize afiyet. O da Dante gibiymiş malumunuz. Yarısında yolun , hani yaş otuz beş. Bir kere başını çevirdiysen , hep çevirececeksin , bir kere gördüysen hep göreceksin , bir kere selamlaştıysan bir daha selamlaşmayı düşüneceksin. Çünkü bizim selamlaşmalarımız da yaşadığımız çağ gibi garip, tuhaf nasıl derler biraz şey.

Şey işte , değişik bir ideoloji. Yaptığımız şeylerin , alışılmış tekrarı olması. Var olanlardan yola çıkarak çok da mutluyuz. İyi yazılmış bir mektubun hiç bitmeyecekmiş gibi süregelen şekilde yazılması nasılsa , mutlulukta öyle başlıyor sanırım. Tabi hala otuz beş gibi yaşamayı ihmal etmiyoruz. Bazıları ise on sekiz…

İnsan bazen düşünmeyi uçmak sanır , ne kadar yüksekten düşüyorsa o kadar uçuyorum sanır , yere yaklaştıkça yer gözünde büyür , hız gözünü alır , kanat çırpmaya başlar , kanadı koldur , etkisi yoktur , ona bakan dışardan der ki ne kadar enerjik , çırpınmaya görsün insan , görmez çırpınışını hiçbir insan , kim bilir bunu ? Vazgeçmeyle yenilgiyi taç eder , döner hangi yolsa kendini heder eder. Yaralandığın yer için merhem arayacaksın. Kim bilsin senin yaran nerede ? Aklın mı yaralı , kalbin mi yaralı , uçacak kolların mı yaralı ? Asla kanat değil , kol.

Ne diyordum , bugünlerde biraz Cahit Sıtkı Tarancı gibiyim üzerinize afiyet. Hani yaş otuz beş , yolun yarısı , hani Dante… Ölümü dün olduğundan daha fazla düşünüyorum. Daha fazla düşünmeye çalışıyorum. Ve görüyorum ki şiirde ki her şey zıttıyla kaim. Ölümü anlamak için açtığım gözlerimi hayata yönelmiş buluyorum. Nasıl yaşadığıma…

Peki hayatı güzelleştiren şey çile olabilir mi ? Kollarımızı çırpışımız ama asla kanat değil. Yeterince çile çekmişsen , yeterince acıya katlanmışsan , yeterince zorlukla , sürprizle baş ettiysen geriye dönüp baktığında “güzel yaşadım be!” diyebiliyorsun gibi. Elbette bütün bunlar seni devirmediyse , sonunda metanete , şükre , duaya , rahmete yüzünü dönebildiysen. Dümdüz her adım planlanmış , iniş çıkışlardan yoksun , modaya , güzelliğe , paraya endeksli hayatlardansa çileli bir hayatın sonunda “güzel” yaşamış olma duygusu olma ihtimali daha yüksek gibi.

Şimdilik böyle bitsin.

Zira başta söylediğim gibi üzerinize afiyet yaş otuz beş ve ben biraz geç kaldım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: