Kırmızı Yok-luk

Öfke alışık olduğum bir duygu değil ama berbat bir öfke sıkıştı içimde. Kusamadığım bir öfke , korkunç. Kendimi kirletmemeliyim bununla , çekip almalı çok uzağa atmalıyım. Şefkatle yoğrulmuş bir göğsün hak ettiği şey değil bu his ; tüm hisleri ezip geçen acımasız bir diktatör…

Ezilen duyguların özgürlüğü için savaşmalıyım fakat ne harcanacak vaktim ne de kırılcak bir kalbim kaldı ne yazık ki. Mutlu veya mutsuz olmak için bir sebep de yok , yalnızca yemyeşil bir öfke uykudan önce kapıyı çalan. Ama kesinlikle nefret değil bu , biliyorum.

Bütün rüyalarını yakıp beklentilerimi toprağın altına gömüyorum. Yeryüzünden gökyüzüne doğru paraşütsüz düşüşüm devam ederken üstlerine tükürüyorum. İçimde atıp duran bir güzelliği öldürüyorum , kırmızıya kör artık gözlerim. Görebildiğim tek kırmızı boğazını kestiğim anılarda akıyor , onlarda solup gidiyor. İnsan en güzel kendini kandırıyor , en iyi kendini inandırıyor. Gerçekten iyiyse en çok kendine zarar veriyor , en çok kendini sevse bile…

Yavaş yavaş yok ediyor kendini “alışılmamak”la,

Yoruluyor anlamaya çalışırken

ve küsüyor her şeye , anlatamadıkça…

“Küsmek değil , Üzgünüm ,” diyorum.

İçim ölüyor , bir yağmur ıslatsın diye bekliyorum.

Kocaman bir sebebi vardı haykırışımın. Kocaman bir susuşla taçlandırıyorum şimdi onu , kocaman bir yoklukla.

Daha yazacağım , anlatacağım çok şey var hâlbuki. Ama kalemim öldü.

Sulamayı unutmuşum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: