Burası Dünya Yahu/geceye dipnot

Olmaz dediğin her şey oluyor. Asla yapmam dediğim şeyi , gün geliyor kendini “asla yapmam” dediğin şeyi yaparken buluyorsun. Vazgeçemem diyorsun , vazgeçtiğinde “nasıl bu kadar ağlamışım” diyorsun. Unutamam diyorsun , hatırlamadığını fark ediyorsun. Nefes alıyorsun. Bazen nefes almayı unutuyorsun , ben neden nefesimi tutuyorum diyorsun ? Sahi neden nefesini tutuyorsun ?

Birikmişliğin çok mu doldu ? Boğazına kadar falan geldi nefes alamıyorsun sanırım. Ama bu beyinde biten bir şey. Derin bir nefes al şimdi , ama şöyle diyaframdan olsun. Gözlerini kapat demeyi çok isterdim lakin yazdıklarımı okumadan geçmeni istemem.

Ben çoğunlukla nefes almayı unutuyorum. Sanırım bu o an düşündüğüm , aklımda geçenlerle alakalı bir durum. Kendimce aksiyon yaşıyorum.

Bir çoğumuz yukarı da yazdıklarımı yaşıyoruz. Yaşamışızdır , yaşıyacağızdır. Bazen insan yaşadığı her şeyi anlatamıyor. Kendiyle senaryo kuruyor öyleyken , böyle oldu diyor. O arada nefes kontrolünü unutuyor. İnsan bu , yaşadıklarıyla imtihan oluyor. İmtihan olarak geçiyor ya da geçemiyor. Geçiyor muyuz acaba ?

Herkesin yaşanmışlıkları vardır. Gülünçleri , hüzünleri vardır. Şimdi gülüyorsa , iki dakika sonrasında mutsuz olabiliyor. Her şeye rağmen yaşıyoruz. Çok üzülsekte , uzak diyarlara gitmek istesekte yaşıyoruz.

Zorundaymışız gibi.

Sanırım zorundayız.

Geçmiş dün ne kadar karanlıksa , gelecek yarınlar o kadar aydınlık ve aydınlık yarınlar olsun istiyorsak geçmişi düşünmemeliyiz. Düşünürsek imtihan katlanır , katlanır yumak bir ip olur. O ipi ise çözmeye uğraştığımızda , ömrümüzden gün ve gün azalır. Zaman akar , tutamaz kaybolursun. Sonra başını iki ellerinin arasına alsan da fayda etmez. Akrep ile yelkovanı değiştirsen de fayda vermez. Ne bir şey eder , ne bir şey verir.

Hayatımız da ki değersizlikte böyledir.

Verdiğini görmez , verdiğin karşında ki kişi için bir şey etmez. Fakat sen ömür vermişsindir.

Burası böyle , burası dünya. Burda hayat böyle sen öylesin , sen güzelsin , senin kalbin çok güzel ama senin kadar güzel olmayanlarda var.

Ama olmaz dediğin her şey oluyor. Asla yapmam dediğim şeyi , gün geliyor kendini “asla yapmam” dediğin şeyi yaparken buluyorsun. Vazgeçemem diyorsun , vazgeçtiğinde “nasıl bu kadar ağlamışım” diyorsun. Unutamam diyorsun , hatırlamadığını fark ediyorsun.

YA DA EDİYORUZ…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: