Sulamayı Unut(m)uşum

Öfke alışık olduğum bir duygu değil ama berbat bir öfke sıkıştı içimde. Kusamadığım bir öfke , korkunç. Kendimi kirletmemeliyim bununla , çekip almalı çok uzağa atmalıyım. Şefkatle yoğrulmuş bir göğsün hak ettiği şey değil bu his ; tüm hisleri ezip geçen acımasız bir diktatör…

Ezilen duyguların özgürlüğü için savaşmalıyım fakat ne harcanacak vaktim , ne de kırılcak bir kalbim kaldı ne yazık ki. Mutlu veya mutsuz olmak için bir sebep de yok , yalnızca yemyeşil bir öfke uykudan önce kapıyı çalan. Ama kesinlikle nefret değil bu , biliyorum.

Bütün rüyalarını yakıp beklentilerimi toprağın altına gömüyorum. Yeryüzünden gökyüzüne doğru paraşütsüz düşüşüm devam ederken üstlerine tükürüyorum.

İçimde atıp duran bir güzelliği öldürüyorum , kırmızıya kör artık gözlerim. Görebildiğim tek kırmızı boğazını kestiğim anılarda akıyor , onlarda solup gidiyor.

İnsan en güzel kendini kandırıyor , en iyi kendini inandırıyor. Gerçekten iyiyse en çok kendine zarar veriyor , en çok kendini sevse bile…

Yavaş yavaş yok ediyor kendini “alışılmamak”la,

yoruluyor anlamaya çalışırken ve küsüyor her şeye , anlatamadıkça…

Küsmek değil , Üzgünüm ,” diyorum.

İçim ölüyor , bir yağmur ıslatsın diye bekliyorum. Kocaman bir sebebi vardı haykırışımın. Kocaman bir susuşla taçlandırıyorum şimdi onu , kocaman bir yoklukla. Daha yazacağım , anlatacağım çok şey var hâlbuki. Ama kalemim öldü.

Sulamayı unutmuşum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: